Nauka xudeyong 2026-11-22

zespół z uniwersytetu tokijskiego niedawno opracował nogę robota, stosując dość nietypowe podejście: zamiast rozdzielania mięśni, ścięgien i więzadeł na oddzielne komponenty, wykorzystano elastyczne struktury z tworzywa sztucznego, które pełnią te same funkcje. cała noga wykonana jest głównie z tego samego materiału, a różnice w kształcie i gęstości wewnętrznej umożliwiają jej realizację takich zadań jak podparcie ciała, absorpcja wstrząsów oraz ograniczenie ruchu stawów.
użyto termoplastycznego poliuretanu, czyli tpu. podczas drukowania, poprzez regulację grubości części lub modyfikację gęstości struktury siatki, można dostosować sztywność materiału. niektóre obszary charakteryzują się dużą elastycznością, rozciągając się jak mięsień, podczas gdy inne są bardziej sztywne, przypominając ścięgna.
te plastikowe struktury regulują również zakres ruchu w stawach, a część podłoża stopy absorbuję uderzenia podczas lądowania. ruchy nogi napędzane są silnikami zamontowanymi w okolicy miednicy; silniki te ciągną stalowe linki, które połączone są z różnymi plastikowymi elementami, umożliwiając ruch kończyny.
jednak te elastyczne części nie kurczą się aktywnie jak prawdziwe mięśnie; pod wpływem obciążenia ulegają głównie pasywnej deformacji. robot może już chodzić, ale nie jest jeszcze w stanie poruszać się całkowicie samodzielnie – wymaga zewnętrznej podpory, aby rozłożyć część swojego ciężaru i utrzymać postawę. osiągnięcie stabilnego, autonomicznego lokomocji nadal stanowi wyzwanie.
proces produkcji daleki jest od prostoty. drukowanie jednego komponentu przypominającego mięsień zajmuje około 20 do 40 godzin. tarcie linki, w połączeniu ze zmianami właściwości tworzywa po wielokrotnym obciążaniu, dodatkowo komplikuje sterowanie.
opracowane badania sugerują, że ciało robota nie musi koniecznie składać się z wielu odrębnych komponentów. przy odpowiednio dopracowanym projekcie konstrukcyjnym jeden materiał potencjalnie może spełniać wiele funkcji.









